Separowanie warstw

Separacja gruntów jest ogólnie rozumiana jako oddzielenie dwóch warstw gruntów o odmiennych właściwościach. Jest to najczęstsza funkcja, do której stosowane są materiały geosyntetyczne. Standardowo do oddzielania gruntów wykorzystuje się geowłókniny tkane lub nietkane, ale w przypadku wymagań dotyczących wyrobu spełniającego więcej funkcji w konstrukcji, grunt można oddzielić np. niektórymi georusztami lub foliami.

Zalety separacji gruntów

dłuższa żywotność konstrukcji (oddzielone warstwy dłużej pełnią swoją funkcję – np. odprowadzenie wody przy drenażach)
proste i tanie rozwiązanie

Geowłókniny do separacji gruntów

Ze separacją gruntów spotykamy się powszechnie także przy prostych zastosowaniach w codziennym życiu, na przykład przy oddzieleniu piasku od ziemi w piaskownicach. Zasadnicza zasada jest zawsze taka sama: nie życzymy sobie wymieszania jednej warstwy z drugą. Wymieszanie prowadziłoby do zniszczenia warstwy, od której oczekujemy określonej funkcji.

Z punktu widzenia właściwości separacyjnych (ew. filtracyjnych) stosuje się przede wszystkim wyroby wytwarzane technologią tkania (geowłókniny tkane) lub igłowania (geowłókniny nietkane).

Podstawowy surowiec produkcyjny, technologia wytwarzania oraz sam proces produkcyjny nadają geowłókninom szereg indywidualnych właściwości, które mają różną wagę dla podstawowych funkcji, jakie geowłókniny pełnią w konstrukcjach.

Z tego powodu konieczne jest dokładne zdefiniowanie wszystkich warunków brzegowych i wymagań, które muszą być w konstrukcji spełnione tak, aby dany typ geowłókniny pełnił swoją funkcję przez cały deklarowany okres trwałości konstrukcji i aby nie została naruszona jej niezawodność i bezpieczeństwo.

Wpływ właściwości geowłóknin na separację gruntów

Geowłókniny standardowo produkuje się z polipropylenu lub poliesteru. O przydatności zastosowania decyduje agresywność środowiska, w którym są układane. Jeżeli geowłókninę układamy w środowisku o wyższym pH, np. na stabilizację wapienną, konieczne jest zastosowanie geowłókniny z polipropylenu, która nie jest podatna na hydrolizę.

Do podstawowych właściwości mechanicznych geowłóknin należą wytrzymałość na rozciąganie, wydłużenie przy maksymalnym obciążeniu (rozciągliwość) oraz odporność na przebicie (badanie CBR). Tutaj miarodajna jest przede wszystkim odporność na przebicie, która określa rodzaj materiału zasypowego, jakim można geowłókninę zasypać, aby nie doszło do jej uszkodzenia, a więc naruszenia jej funkcji separacyjnej. Podstawową właściwością hydrauliczną geowłóknin jest przepuszczalność wody prostopadle do płaszczyzny wyrobu, dzięki czemu geowłóknina musi umożliwiać bezpieczny przepływ wody przez układ warstw gruntowych.

Geowłókniny tkane ogólnie osiągają przy tej samej masie powierzchniowej lepsze właściwości techniczne niż geowłókniny nietkane. Np. przy wymaganiu uzyskania potrzebnej odporności na przebicie konieczne jest w geowłókninach nietkanych zaprojektowanie grubszej geowłókniny, co w efekcie końcowym wpływa na koszt konstrukcji. Tylko w przypadku przepuszczalności obowiązuje, że przy niższej masie powierzchniowej geowłókniny nietkane osiągają znacznie wyższe przepuszczalności prostopadle do płaszczyzny geosyntetyku niż geowłókniny tkane.

Wraz ze wzrostem masy powierzchniowej geowłóknin nietkanych, a tym samym wzrostem grubości, zazwyczaj następuje zmniejszenie zdolności przepuszczania wody, aż od pewnej wartości masy powierzchniowej bardziej przepuszczalne stają się geowłókniny tkane. Jednocześnie zawsze należy uwzględnić podatność geowłóknin na kolmatację, która w przypadku geowłóknin nietkanych jest znacząco wyższa niż w przypadku wyrobów tkanych.

Potrzebujesz porady?

Powiedz nam, jak sobie to wyobrażasz, a my znajdziemy dla Ciebie najlepsze możliwe rozwiązanie.

Oferujemy:

Umów się z nami na konsultację

Nie boimy się wyruszyć w teren i rozwiązywać problemy na miejscu.

Poprosić o konsultację