Manipulacja, składowanie i inne zalecenia dotyczące obchodzenia się z geosyntetykami

Opublikowano 17.08.2015

Najczęstszym typem pakowania geosyntetyków są rolki o szerokości od 1 do 6 m. Jeżeli charakter wyrobu tego wymaga (np. w przypadku geowłóknin), produkt w celu ułatwienia manipulacji jest nawijany na tuleję kartonową, plastikową lub metalową. Rolą najłatwiej manipulować za pomocą stalowego pręta zamocowanego do wózka widłowego lub łyżki ładowarki, który wsuwa się do tulei. Jeżeli rolka jest krótsza, możliwe jest również użycie wideł do manipulacji paletami.

Składowanie

Geowłókniny nie powinny leżeć bezpośrednio na gruncie, aby były chronione przed zanieczyszczeniami i wilgocią, które mogą uszkodzić przede wszystkim geowłókniny nietkane. Najlepiej składować rolki na belkach drewnianych lub na plandece i przykryć je plandeką.

Ze względu na swoje przeznaczenie większość materiałów geosyntetycznych nie jest produkowana z ochroną UV. Rolki bez opakowania lub z uszkodzonym opakowaniem należy przy dłuższym składowaniu przykryć, aby zabezpieczyć je przed promieniowaniem UV powodującym degradację. Konkretna dopuszczalna ekspozycja różni się w zależności od typu wyrobu i może wynosić jeden dzień, 14 dni, miesiąc, a czasem dłużej. W przypadku uszkodzenia lub zanieczyszczenia materiału nie wolno go stosować na budowie.

Przygotowanie podłoża

Powierzchnia, na której będzie instalowany geosyntetyk, musi być oczyszczona z roślinności oraz wszelkich zanieczyszczeń (kamieni, pni, gałęzi itp.). Przedmioty te mogłyby spowodować uszkodzenie geowłókniny lub geosiatki, a tym samym utratę wymaganych właściwości. Jednocześnie podłoże powinno być równe, tj. bez dołów i nierówności, oraz zagęszczone.

Kombinacja geosyntetyków

Przy jednoczesnym zastosowaniu kilku rodzajów geosyntetyków ich kolejność jest określona w projekcie i należy jej bezwzględnie przestrzegać, aby zachować funkcjonalność zaprojektowanego rozwiązania (np. przy stabilizacji podłoża najpierw układa się geowłókninę separacyjną, a na niej geosiatkę).

Cięcie

Większość geosyntetyków można dostosować do wymaganych wymiarów poprzez cięcie lub przycinanie. Zaleca się użycie noża z łamanym ostrzem lub ostrych nożyc ogrodowych. W przypadku potrzeby uzyskania węższych pasów geosyntetyku możliwe jest cięcie całej rolki. W tym celu stosuje się piłę motorową lub szlifierkę kątową z dużą tarczą. Rolę należy w miejscu cięcia wzmocnić taśmą izolacyjną lub podobnym materiałem. Podczas cięcia całej rolki geowłókniny może dojść do jej stopienia na krawędzi cięcia. Przy rozwijaniu rolki nastąpi wówczas wzajemne oderwanie, które nie ma wpływu na funkcjonalność wyrobu.

Układanie

Należy bezwzględnie przestrzegać zaprojektowanego kierunku układania geosyntetyku. Tylko nieliczne geosyntetyki mają jednakowe właściwości we wszystkich kierunkach, dlatego jest to istotny etap. Zawsze należy postępować zgodnie z instrukcją montażu dla danego rodzaju geosyntetyku i jego zastosowania w konstrukcji ziemnej.

Geosiatki i geowłókniny podczas instalacji należy możliwie jak najbardziej napinać, aby nie tworzyły się fałdy i fale, oraz odpowiednio je zabezpieczyć. Zabezpieczenie geosyntetyków wykonuje się za pomocą kołków, kamieni lub pryzm materiału zasypowego, aby podczas zasypywania nie przemieszczały się ani nie falowały. Geowłókniny i geosiatki powinny zostać zasypane w czasie określonym w specyfikacjach technicznych produktu.

Zasypywanie i rozprowadzanie materiału

Po materiałach geosyntetycznych zabrania się poruszania pojazdami. Zalecana minimalna grubość warstwy umożliwiającej przejazd wynosi 150 mm, o ile w projekcie lub instrukcji montażu nie wskazano inaczej. Zasypywanie gruntu z dużej wysokości jest zabronione, aby nie doszło do uszkodzenia lub zwinięcia geowłókniny czy geosiatki. Rozgarnianie materiału wykonuje się koparkami i spycharkami.

pH materiałów mających kontakt z geosyntetykiem

Poliester (PET) bardzo źle znosi środowisko zasadowe i ulega w nim degradacji. Dochodzi wówczas do zasadowej hydrolizy poliestru. Z tego powodu geosiatki i geowłókniny wykonane z poliestru nie mogą mieć kontaktu ze środowiskiem o pH > 9. Dotyczy to np. gruntów stabilizowanych wapnem lub cementem, zawiesin betonowych oraz betonu.

Skutkiem jest spadek wytrzymałości na rozciąganie (jednego z kluczowych parametrów wejściowych do obliczeń statycznych), a tym samym obniżenie poziomu stabilności w stosunku do założeń projektowych.

Spośród polimerów typowych dla produkcji geosyntetyków najlepszą odpornością na środowisko zasadowe charakteryzuje się polietylen wysokiej gęstości (HDPE).

Zagęszczanie

Metoda zagęszczania (statyczna, dynamiczna) jest dobierana przez projektanta z uwzględnieniem rodzaju materiału zasypowego oraz podłoża.